O nas

Małopolska Cywilna Grupa Poszukiwawczo Ratownicza oficjalnie powstała w styczniu 2014 roku. Jednak jej początki to indywidualne historie czterech przewodników psów. Najstarsza stażem jest Anna Grocholska, która zaczynała szkolenie ratownicze w 2005 roku z suką owczarka niemieckiego Azą.
Barbara Grel z Orsem zaczynali szkolenie w 2008 roku, pierwsze egzaminy para ta zdawała w 2009 roku. Justyna Drużkowska, związana wcześniej ze światem ratowniczym tylko jako pozorant dołączyła do dziewczyn w 2012 roku, zdając egzamin terenowy z psem Basi o imieniu Orso, w tym samym roku zaczęła szkolenie ratownicze już ze swoim psem Lesto. Agata Jobs-Repelewicz z Hanterem dołączyła do ekipy jesienią 2012 roku, wnosząc jako „świeżak” werwę i optymizm w działaniu.
Podejście pierwsze do utworzenia grupy poszukiwawczo ratowniczej przy OSP Laskowa w 2012 nie było udane. Dopiero decyzja o stworzeniu nowej, cywilnej grupy pozwoliła na rozwój.
W skład nowo powstałej grupy weszły już gotowe zespoły, certyfikowane wg rozporządzenia Ministrwa Spraw Wewnętrznych dotyczącego egzminowania psów ratowniczych przez Państwową Straż Pożarną, oraz nowe psy i nowi przewodnicy, jak i również „dobre dusze”, dzięki którym grupa prawnie mogła powstać.
Głównym celem grupy jest współpraca ze służbami ratowniczymi w zakresie poszukiwań osób zaginionych w terenie lub gruzowiskach. Współpracujemy głównie z policją, w oparciu o wcześniej podpisane porozumienia, lub jednorazowe zgody na udział w akcjach poszukiwawczych.
Przygotowujemy psy do pracy tzw. górnym wiatrem. Oznacza to, że psy nie pracują na śladzie, nie muszą otrzymać żadnych przedmiotów do nawęszenia, ani nie muszą znać początku śladu.
Jest to ważne, gdyż w większości przypadków zaginięć nie ma możliwości wprowadzenia psa na ślad. Bywa on albo zniszczony, zadeptany, lub po prostu nie ma możliwości ustalenia skąd zaginiony wyruszył.
Również w gruzowiskach nie ma możliwości pracy na śladzie lub szukanie zapachu konkretnej osoby. Nigdy nie wiadomo kto dokładnie mógł przebywać w budynku. Pies ma za zadanie wskazać wszystkie żywe osoby znajdujące się pod gruzem.
Psy uczymy w oparciu o zabawę i nagrody. Obietnica zabawy i nagrody od przewodnika czy pozoranta w czasie ćwiczeń wystarcza, aby pies niestrudzenie wykonywał ciężką pracę. Psy nie zdają sobie sprawy z wagi wykonywanej pracy. Jednak bywa ona bezcenna, psi nos pozostaje najczulszym instrumentem jaki możemy wykorzystać w poszukiwaniach zaginionych.
Jeden pies w czasie pół godziny znajduje 3 pozorantów ukrytych na terenie o powierzchni do 8 ha. Takie są obecne wymagania na egzaminie. Przy sprzyjającej pogodzie ( głównie zależy to od siły, kierunku i stałości wiatru) psy zaliczają taki egzamin w czasie nawet poniżej 5 minut.
W czasie akcji psy pracują wiele godzin, przeszukując dziesiątki hektarów. Skuteczność psa ratowniczego sięga 80%, podczas gdy wyniki pracy ludzkiej tyraliery to zaledwie 15 % .
Obecnie nasze zespoły ratownicze ( przewodnik-pies) poddawane są corocznym sprawdzianom, podchodzą do egzaminów psów ratowniczych organizowanych przez Państwową Straż Pożarną i do egzaminów międzynarodowej organizacji ratowniczej IRO ( Internationale Rettungshunde Organisation).
Ćwiczenie odbywają się dwa razy w tygodniu, oprócz tego każdy przewodnik we własnym zakresie codziennie pracuje nad psią kondycją i posłuszeństwem. Rocznie są to setki godzin poświęcone podnoszeniu swoich kwalifikacji.
Szkolenie członków grupy jest BEZPŁATNE. Przewodnicy psów, nawigatorzy, ratownicy medyczni mają obowiązek szkolić sie, i mają prawo robić to tak jak chcą. Jedyną podstawą do udziału w akcjach jest faktyczna umiejętność pracy ratowniczej potwierdzona na egzaminach (przewodnicy psów) i ćwiczeniach (nawigatorzy), oraz na kursach zawodowych i szkołach (ratownicy medyczni).

ZARZĄD:

Prezes – Ela Augustyn
V-ce prezes – Barbara Grel
Skarbnik – Agata Jobs – Repelewicz
Sekretarz – Joanna Wołodźko Dagnan
Członek zarządu – Hanna Grel

Osoba odpowiedzialna za szkolenie w Krakowie i okolicach – Barbara Grel
Osoba odpowiedzialna za szkolenie w Limanowej/Nowym Sączu i okolicach – Justyna Drużkowska